Minus van Looi

Minus van Looi (Tessenderlo, 23 april 1892 - Tessenderlo, 23 april 1952), pseudoniem van Benjamin Vandervoort, was een Belgische schrijver die geldt als de grootste en bekendste romanschrijver van Tessenderlo. Hij is gekend om zijn volksverhalen die een herkenbare stem gaf aan de Looienaar.

Op zijn veertiende verliet hij de schoolbanken en belandde aan de naaitafel als kleermaker, in het spoor van zijn vader en broer. Hij raakt als jongen echter geobsedeerd door zijn vroegere dorpsgenoot, schrijver Lodewijk Janssens, en doet zelf ook niets liever dan lezen. Hij leert zichzelf ook schrijven, en is dus autodidact.

In 1912 brengt hij zijn eerste boek uit, De Dobbelaar of het Geheim van de Groenpoort, geschreven op een aftands schrijftafeltje dat hij in een leeg varkenshok heeft geplaatst.

Pas vanaf 1920 krijgt hij meer lokale bekendheid als schrijver dankzij publicaties in het lokale weekblad Boerenbelang. Hij publiceert verschillende verhalen waarin telkens weer de gewone mens centraal stond. Titels als Balrozeken (1924), Lentebloemen (1925) en Het Hemelrijk (1938) maken hem onsterfelijk in eigen dorp.

In 1946 verschijnt Koolputterkesvolk, zijn misschien wel bekendste werk.

Sinds 2002 staat er een standbeeld van Minus van Looi in Tessenderlo, vlak voor het cultuurhuis.

Bron: Meert, Peter en Van Thienen, Jos. ‘Looi Literair’ (2017).